Yâr Beni

[ewindaren_azadi]

	Dara düşende Canım gel de al kurtar beni Üşüdüm ey Güneşim mintanına sar beni  Ayrılık belasından usandım gayrı Sevdam Dertlerin oltasından lutfünle apar beni  Uçsuz bucaksız çölün vahşetgahındayım ah! Aşkının ikliminden çağırır gülzar beni Sensizlik zemherisi dondurdu iliğimi Sensiz asude kılmaz en taze bahar beni  Sana bitmez tükenmez sevdadır şiirimiz Vuslat karaladıkça firakın yazar beni  Kafiyelerim ürkek mısralarım hep mahcup Seni anarken Canım kuşatıyor ar beni  Kim kaldı ki ümitsiz vuslatından ey Kerim! Kılma böyle gurbette ümitsiz naçar beni Bu derdime şifa ver gönlüme aşkını sal Sensiz geceler kâbus basıyor efkâr beni  Sen öteler iklimi maveranın nefesi Gül kokun ihya eder böyle tarumar beni Şefaat kanadının altına beni de al Almazsan yakar gayrı ateş beni nâr beni  Böyle garip ben kulu eşikten kovar mısın? Cürmü nisyanım için kor musun bipar beni? Ey aşk tahtının eşsiz Sultanı ey Serdarım Mahrum etme kerem kıl aşkına duçar beni Dengem sarsıldı sensiz mizanım allak bullak Aşk gönyesinden başka tutmuyor ayar beni  Vuslattan gayrı Canım zinhar ki avutamaz Ne anam babam ne de evlat iyal yâr beni Yakubundan ayrılıp kuyulara atıldım Zifiri zindanlarda Yusufum kurtar beni   Hasretin bir kor gibi alev alev içimde Bengisu ırmağından sonsuzca suvar beni Daha yetmez mi Canım bu asırlık sürgünüm Umman gibi affına kıl artık mazhar beni  Gözyaşlarım sel oldu feryadım arşı deldi Viran oldu can evim yıktı ah-u zar beni  Kemirdi bedenimi Eyyüb’ün kurtçukları Dokundu alıkoydu zikrinden zarar beni Bağrı yanık avare kalmışım buracıkta Öksüzlük kırdı geçti yetimim havar beni Kurban olayım Canım bir kere teveccüh kıl Diriltir baştanbaşa bir kere nazar beni  Şemsi yandı aşkına yandı bütün âlemler Cennette komşu eyle Sana giriftar beni Nurullah GÜLSEVER / İnzar Dergisi/Kasım 2011