ŞEHADET AYI ŞUBAT AYI


	Hele Şubat yok mu ey sevgili, ey şehadet! Bilir misin sana yakılan türküleri... Bilir misin sana duyulan özlemleri, hasretleri... Nice yiğitlerin yüreğindeki aşkı, ancak sen söndürdün, sen dindirdin. Senin sevdana tutulanların yaşı olmaz derler ya, doğru gördüm. Sen bir tutku, bir aşk oldun gönüllere... Hele Şubat yok mu ey sevgili, ey şehadet! Adı anılınca dillerde, tazelenir aşkın yüreklerde… Olanca soğuğuna rağmen, adın cemre düşürür gönüllere… Seni düşlemek bile başlı başına bir eylem… Sense, eylemlerin en güzeli, aşkların en asili... Yeni ve sonsuz bir aleme açılan ebedilik kapısı… Sanki hayat iksiri gibisin, hayat suyu adeta. İçtikçe sana sevdalı gönüller, sende olurlar… Fena fiş şehadet misali… Ey sevdamın onurlu adı, ey şehadet... Köre renk anlatılmaz derler; amma aşıkların olan körler, Senin renk cümbüşünün sarhoşudurlar. Senin gökkuşağının altından geçme sevdadırlar. Her bir renginin asaletine vurgundurlar. Lakin inkar edilmez ki en çok “al kan”ın aşkıdır baştan çıkartıcı olan. En çok kırmızıdır cezbeden, sana yaklaştıran ve seni hatırlatan... İşte Şubat işte sen.. Sınır tanımaz bir sevdanın esirleri olan aşıkların yollarda. Kimi bu diyardan, kimi Mısır’dan, kimi yeni dünyadan, kimi bilmediğimiz bir beldeden... Koşarcasına sana talip olup yok oldular sende, fena fiş şehadette... Gülistanında dikiliverdiler ALLAH'a verdikten söz gereği... Lezzetinin tadına varanları, gözlerinde tanırsın. Sen, aşıklarını bilmez misin? Sen aşıklarını dünyanın çirkinliklerinde bırakır mısın? Sen, sevdalılarını kimseyle paylaşmassın bilirim. Aşıklarını, gördükçe sana layık bir hayat yaşadıklarına şahit olduk. Ve köklü aşıklarını bu hayata şahit bildik. Seher vakti şafak, yüreklerinde söküyordu tan yerinde değil. İnsanları aydınlatan güneş değil onların sana olan aşklarıydı. Güneşle değil senle uyanan aşıkların var ey şehadet! Sonra fark ettim ki sen bir coğrafyadan çok, yürek ikliminin maşukusun. Seni bir beldeye hapsetmek ne haddimize. Uğramadığın iklim, nasiplenmediğin toprak yok gibi. Kime bir gülücük fırlattınsa aşk sarhoşluğuna tutulalı, vuslata dek senden vazgeçmedi. Şubatı sevgililer günü diye tanıtırlar ya... Mutlak doğrudur.. Senin gibi bir sevgiliye Şubat az bile gelir. Yılın on iki ayı sevgine köle olmuş aşıkların varsa ey şehadet, senin suçun ne? Dünyanın her coğrafyasında sana vurgun sevdalıların varsa senin suçun ne? Aşk, bir yürek işidir derler. Lakin seninkisi bir cesaret… Kaynağı yürek, eylemi sevda kokan bir aşk… Şubat şubat büyüyen, yetinmeyen, aşıklarına tüm yılı tek mevsim belleten... Sen bir gizemsin, bir sır küpü... Sana ölgün bakışlara hayat veren, dirilten, gönüller yeşerten... Delilik, aşıklarının göbek adıdır. Mecnunluk, aşkına giriftar olmuşların dergahıdır. Seni maşuk belleyeli aşıklar varmaz oldular bir sevgiliye... Sevgilerin en güzeli sen, sevgilerin en nazlısı, en tatlısı... Bülbülün güle duyduğu özlem... Ey gülistanın en asil gülü! Ey yürekleri kendine tutsak eden fettan!... Kirpiğinin okuyla gönülleri esir eden sen misin? Diyar diyar gezdirip peşinden sürükleyen sen misin? Şubatın soğuğuna aşkının cemresini düşüren sen misin? Anneden, babadan, yardan, serden vazgeçiren sen misin? Dünyayı elinin tersiyle ittiren sen misin? Sen, ne asil bir sevdasın ey şehadet; ne asil bir aşk… Sana tutulan, akıl ehli değildir, tedbir ehli değildir. Sana aşık olan dünyada misafirdir... İşte Şubat ve işte sen! Kaçır beni dünya minnetinden, sürgününden... Bir kaçırış ki, ömre bedel... Mehmet Ali Gönül - İnzardergisi Şubat 2011

	Gönderen	Konu: ŞEHADET AYI ŞUBAT AYI (Okunma Sayısı 7700 defa)
0 Üye ve 2 Ziyaretçi konuyu incelemekte.