KIŞ SENFONİSİ/Ağaran Mevsim


	*KIŞ SENFONİSİ/Ağaran Mevsim* Kar ''kâr'' olmalı gökten düşerken bahtımıza… Dünden beri yağan kar, günün ağarmasıyla hızını azaltmış, gecenin koyu sessizliğini yırtan gök gürlemeleri yerini derin bir sükûnete bırakmıştı. Tabiat ağırlıklarından arınmış ve tazelenmiş bir halde yeni güne başlamanın tatlı telaşını yaşıyordu… Dinlenmeye çekilen kar’a inat bulutlar hala tepemizde. Bembeyaz, ipince nakş edilmiş danteller gibi gök sofrasını süslüyorlar. Tehditkâr bakışlarla aşağıları süzüyor gibi usulca mevzilenmişler... Vakit günün orta demlerine henüz ermişken karanlık çöküyor üstümüze. İnsanlar bir an önce evlerine dönmenin koşturmacasındalar. Lambalar tek tek yanıyor… Uzun zaman olmuştu karı misafir etmeyeli. Kış bu sene gecikmişti. Caddeleri, parkları boydan boya turuncuya bezeyen güz yaprakları bu defa yerlerini terk etmeye pek istekli değildiler sanki. Gerçi varlıklarından pek şikâyetçi olan çıkmasa da mevsimi gelip geçmişken, kışın güzelliklerini örtmeye de hakları olmamalıydı... Her mevsimin kendine özgü bir güzelliği vardır muhakkak. Yalnız kış biraz daha dışlanmış gibidir bu paylaşımda. Genelde baharları, yaz’ı okur, anlatırız. Getirdikleri yeniliklerden, yaşama kattıkları renkten, yüreklere taşıdıkları coşkudan bahsederiz. Bunları dillendirirken bu güzelliklerin ortaya çıkmasına vesile olan karı, yağmuru, zahmeti yüklenmiş vefakâr kışı hesaba katmayız hiç. Hâlbuki ’’Bahardaki çiçek içindir kışta çekilen çile’’ demiştir şair… Belki de kışın o çetin havası, ardından gelecek bin bir renk, koku ve lezzeti taşıyordur baharlara. Kar ve soğuk doğanın sabrını sınarken; rüzgâr, kendisine boyun eğmeyip ayakta durabilenlerin gücüne güç katıyor. Baharı yaşadığı gibi kışı da tatmalı aslında yüreğimiz. Buz kesen gecelerde kar taneleriyle aydınlanmalı karanlık dünyamız. Koyu sisler içinde ararken ruhumuzu, ay ışığı donatmalı etrafımızı. Kar kâr olmalı gökten düşerken bahtımıza… İnerken her biri ağır ağır, inceden inceye dokunmalı yüreklerimize... Sabrı, umudu işlemeli, ardından gelecek baharı müjdelerken... O şatafatlı, hengâmesi bol yaz günleri artık maziye aittir. Sessizlikler arasında içine kapanık ve acımasızdır kış günleri… Bu mevsimde olduğu kadar kendimizle hiç baş başa kalmadık. Geceler soğuyup uzadıkça daha bir sokulduk yüreğimize... Sabahın hiç bu kadar uzak düşmediği akşamlarda tattık en koyu yalnızlığı. Yazın sıcağında üşüyen ruhumuz, kışın ölgün güneşinde boncuk boncuk terliyor. Geçmiş günlerin muhasebesi, yarınların kaygısı daha bir ağırlaşıyor bu mevsimde. Dışarıdaki fırtınalar son bulurken bir bir; içimizde başlayan kasırgalar yakıp yıkmadık yer bırakmıyor. Derin uğultular geliyor uzaktan. Bir bakıyoruz yarım bırakılmış düşler ayaklanıp ortalığı birbirine katmış. Göçmen kuşlar çoktan uçup gitti. Kış kıyamet bizim başımıza kopuyor. Yabani hayvanlar şimdi barınaklarında. Ortalık canavarlara kalıyor... Her yer istila edilirken ruhumuz hala dokunulmaz. Bir bahara daha şahitlik eder mi gözlerimiz? Bilmiyoruz. Tek seçeneğimiz var: Eğilmemek… Kuru ayaz, ıhlamur ve akasya ağaçlarının dalına tutunuyor. Hercai menekşe, siklamen, çuha çiçeği ve açelyalar bu mevsime renk katıyor. Kar çiçekleri bir an önce büyüyüp kardelen olmak istiyor artık. Aç kalmış hayvanlar avcıların tuzak yemlerine temeyyül etmiyor. Buzullar eriyor, kutuplar yaklaşıyor. Değişen her şeye rağmen insan aynı hayallerle başını yastığa koyuyor. Kış geceleri bitmek bilmiyor… Takvim yaprakları heyecanla hazırlanıyor. Yeni bir yıla gebe bu mevsim. Taze, el değmemiş bir seneyi daha çıkartacak bağrından. Umutlar, hayaller, yaşama sevinçleri bir kez daha taşınacak. Kazançlarımız, kayıplarımız avuçlarımızda. Gerçekleşmesine pek ihtimal vermesek de nice uzak, süslü kelimeler dökülecek dilimizden. ’’Belki bu sene’’ diye ekleyeceğiz cümlelerimizin sonuna. Belki bu sefer farklı olacak…

	Gönderen	Konu: KIŞ SENFONİSİ/Ağaran Mevsim (Okunma Sayısı 322 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.