...::nfk'dan::...

[Üftade]

	Ümidim yılların seline düştü. Saçının en titrek teline düştü. Kuru yaprak gibi eline düştü. İstersen rüzgara salıver gitsin." Necip Fazıl Kısakürek

[Üftade]

	Haram kazanılan aş, aşdan sayılmaz. Hak için akmayan yaş, yaşdan ayılmaz. Kişi, başım var diye övünmesin; Secdeye varmayan baş, baştan sayılmaz. Necip Fazıl Kısakürek

[Üftade]

	Hep nefis çıkar karşıma ölüp ölüp dirilsem, İnsandan kaçmak kolay, kendimden kaçabilsem!

[Üftade]

	Lafımın dostusunuz, çilemin yabancısı, Yok mudur, sizin köyde, çeken fikir sancısı?

[Üftade]

	Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim, minicik gövdeme yüklü kaf dağı, bir zerreciğim ki, arş’a gebeyim, dev sancılarımın budur kaynağı! Necip Fazıl Kısakürek

[kördüğüm]

	ALLAH ebeden razı olsun üftade konu sana emanet gidiyor

[Üftade]

	ALLAH ebeden razı olsun üftade konu sana emanet gidiyor ALLAH cümlemizden razı olsun can..Nerelerdesin yahu !

[kördüğüm]

	Kara gözler kül rengi bulutlarla kapanık; Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar. Bu gece yarısında iki kişi uyanık: Biri benim, biri de uzayan kaldırımlar İçimde damla damla bir korku birikiyor; Sanıyorum her sokak başını kesmiş devler, Simsiyah camlarını üzerime dikiyor Gözleri çıkarılmış bir ama gibi evler Bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta, Ben bu kaldırımların emzirdiği cocuğum. Aman sabah olmasın bu karanlık sokakta, Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin; İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler. Tak, tak, ayak sesimi aç köpekler işitsin; Yolumda bir tak olsun zulmetten taş kemerler. Ne ışıkta gezeyim, ne göze görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları. Islak bir yorgan gibi iyice bürüneyim, Örtün, üstüme örtün serin karanlıkları

[kördüğüm]

	1 Ocak 1952 Perşembe: “İbadet, ibadet, gözyaşı, ibadet, ALLAH’ı düşünmek... Başka işim yok, yahut ben öyle zannediyorum.” 4 Ocak 1952 Cumartesi: “Soylu fikir adamı için, bu kâinatın mutlaka îzahı lâzımdır.” 6 Ocak 1952 Pazar: “Kur’an’a, İnşirah sûresine kapanmış ağlıyorum.” 15 Aralık 1952 Pazartesi: “Kalem odasına çekilip yattım ve yorgana sarılıp duaya yapıştım.” 16 Aralık 1952 Salı: “Dayanabilirsem, kendimi murada ermiş sayabilirim.” 17 Aralık 1952 Çarşamba: “Öyle ya; hapsedilen, edilebilen maddemizdir, ruhumuz değil ki... Burada maddemizle beraber ıstırap çeken ruhumuz, vücudumuza taallûkundan, ona mahkûmiyetinden çekiyor bu acıyı... Fakat uyku basınca, ruh da basıp gidiyor. Sen burada istediğin kadar pinekle; o, ne kilit dinliyor, ne duvar, ne zincir... Bir de uyanınca: eyvah; maddenin bütün sefaleti ve onun üstünde tükenmeye memur ruhun bütün acısı meydana çıkıyor.” 18 Aralık 1952 Perşembe“Sükût, devamlı sükût.” 19 Aralık 1952 Cuma: “Tek noktaya dalmış, içimin mahşer gürültüsünü dinliyorum.” 21 Aralık 1952 Pazar: “Beynim o kadar parazit dolu ki, ruhumun sesini alamıyorum.” 22 Aralık 1952 Pazartesi: “Benim gayemden tiksinenler için, eroinci, hırsız, katil de kim? Onlar hep masum, hep temiz, hep zararsız...” 23 Aralık1952 Salı: “Yalnızlık, yalnızlık... Şu dakikada sen benim için, bir pansuman, bir konfor, bir âb-ı hayat gibisin.” 25 Aralık 1952 Perşembe: “Bu bir fırın hayatıdır... Kendisine dâvâ adamıyım diyen bir insan dâvâsı çapında pişmeye borçlu değil mi?” 28 Aralık 1952 Pazar: : “Yarabbi; nezdinde kendimi, en aşağı mü’minlik mertebesinin ancak ayak tozlarını silmeye memur bir dereceye bile lâyık görmeyerek böyle bir iddiadan bile kemiklerim ürpererek kaydediyorum: sadece senin dininden, hak olan yolundan, tek olan kapından nefret ettikleri için nefret edilmek, bana muazzam payedir.” Necip Fazıl, 18 Ocak 1952’da günlüğüne, “yalnız namaz kılan ve yalnız ağlayan”, kırk günlük bir çilenin sonunda “Yalnızlık yırttı benim ruhumu ALLAHım; kendimi sana teslim ediyorum” şeklinde not düşer ve günlük tutmaya ara verir.